Димче Ѓошев Мирчев е роден во 1913 година во Велес, во сиромашно семејство. Уште од младост се соочил со тежок живот, работел како столар и се вклучил во работничкото движење. Станал член на Обединетиот работнички синдикат на Југославија и активно учествувал во организирање штрајкови низ Македонија и Србија, поради што неколкупати бил затворан. Во 1940 година се приклучил на Комунистичката партија на Југославија и бил назначен за секретар на Месниот комитет во Велес.
Во 1941 година, Мирчев се ангажирал во подготовките за вооружено востание и имал клучна улога во формирањето на Велешкиот НОПО „Димитар Влахов“. Станал заменик командант на одредот и, иако се соочувал со тешки услови и загуби во борбите со бугарската полиција и контрачетите, успеал да го обнови борбениот дух и да регрупира нови борци до пролетта 1943 година. По разбивањето на одредот, преминал во илегала и продолжил со партизанската дејност.
Во февруари 1944 година бил испратен во Кавадарци како секретар на Општинскиот комитет на КПМ, каде што работел на регрутирање борци за Втората македонска ударна бригада. На 7 април 1944 година, тој и неговиот соработник Киро Атанасовски биле опколени од бугарската полиција и, одлучувајќи да не се предадат, херојски загинале по исцрпување на муницијата. За својата пожртвуваност, Димче Мирчев е прогласен за народен херој на Југославија на 2 август 1949 година.
