Фото: Принтскрин/Јутјуб
Растечките стратешки резерви на нафта во Кина привлекуваат големо внимание додека се зголемуваат ризиците со снабдувањето околу Ормускиот теснец. Додека западните земји почнаа да ги користат своите резерви за итни случаи за да управуваат со прекините, Кина се движи во спротивна насока, продолжувајќи да ги дополнува своите залихи. Разликата во пристапот сега е видлива во бројките. Ова би можело да го обликува начинот на кој земјите ќе се справуваат со долготрајниот притисок врз снабдувањето во претстојните месеци.
Според податоците на американската Управа за енергетски информации (EIA), Кина поседувала проценети 1,4 милијарди барели сурова нафта во своите стратешки резерви заклучно со декември 2025 година. Процената ги вклучува и државните и комерцијалните залихи. Ова ја покажува политиката на Пекинг за користење на државните фирми за создавање дополнителни заштитни механизми.
За споредба, САД имаат околу 413 милиони барели во своите Стратешки нафтени резерви, Јапонија поседува 263 милиони барели, додека европските членки на ОЕЦД имаат приближно 179 милиони барели. Заедно, тоа изнесува околу 855 милиони барели, што е далеку под вкупниот износ на Кина.
Ситуацијата со снабдувањето се промени по ефективното затворање на рутата низ Ормутскиот теснец претходно оваа година. Како одговор на тоа, членките на Меѓународната агенција за енергија се согласија да ги ослободат резервите за итни случаи за да го стабилизираат снабдувањето. Во текот на овие случувања, кинескиот претседател Си Џинпинг изјави:
„Ормускиот теснец треба да одржува нормален премин, бидејќи тоа им служи на заедничките интереси на земјите од регионот и на меѓународната заедница.“
Ова ги намали расположливите резерви на западните пазари. Во меѓувреме, Кина продолжи да го зголемува увозот. Снабдувањето во просек изнесуваше околу 16,4 милиони барели дневно на почетокот на 2026 година. Треба да се забележи дека дел од тие количини се насочуваат кон складиштата.
Разликата открива како земјите пристапуваат кон енергетската безбедност. Западните нации ги користат резервите за да управуваат со краткорочните недостизи, додека Кина продолжува да одржува поголеми залихи на сурова нафта. Ова ја става во подобра позиција да се справи со прекините во снабдувањето доколку продолжат ограничувањата на клучните рути.
